Επιθετικός σκύλος; Ή μήπως όχι;  Πώς μπορούμε να κατανοήσουμε τα σημάδια και να προστατεύσουμε τον εαυτό μας και τα παιδιά μας;

Πόσες φορές έχουμε πιάσει τον εαυτό μας να βγαίνει εκτός ορίων;
Και μετά να λέμε: «Μα πώς εγώ αντέδρασα έτσι; Δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος!».

Κι όμως, όλοι οι άνθρωποι έχουμε την "κακή" μας πλευρά, ειδικά όταν οι καταστάσεις μας πιέζουν υπερβολικά ή όταν κάποιοι δοκιμάζουν τα όριά μας.

Γιατί όμως κάνω αυτή την αλληγορία; Γιατί στον συναισθηματικό κόσμο των σκύλων συμβαίνει ακριβώς το ίδιο. Υπάρχουν όρια, φόβος, άγχος, λύπη… συναισθήματα που συχνά δεν τα βλέπουμε ή τα παρερμηνεύουμε. 

Οι σκύλοι, όπως κι εμείς, αντιδρούν όταν πλησιάζουμε αυτά τα όρια.
Μόνο που εκείνοι δεν έχουν λόγια για να μας το πουν, αλλά έχουν σώμα, εκφράσεις, στάση, βλέμμα.
Και πολλές φορές εμείς βλέπουμε «επιθετικότητα», ενώ το μόνο που υπάρχει από κάτω, είναι ο φόβος.

Που καταλήγουμε;

Καταλήγουμε λοιπόν στο ότι δεν υπάρχουν «κακοί» ή «επιθετικοί» σκύλοι.
Υπάρχουν σκύλοι που, σε κάποιες στιγμές, εκφράζουν επιθετική συμπεριφορά.
Και πολύ συχνά αυτή η συμπεριφορά είναι ένας τρόπος να μας πουν ότι φοβούνται, ότι αγχώνονται, ότι πονάνε (όπως π.χ. όταν πονάνε οι αρθρώσεις τους ή υπάρχει κάποιο θέμα υγείας, οπότε χρειάζεται η βοήθεια κτηνιάτρου) ή ότι κάποτε δεν είχαν τη στήριξη και την καθοδήγηση που χρειάζονταν για να διαχειριστούν σωστά όσα ένιωθαν. 

Ο στόχος μας δεν είναι να "μαλώσουμε" τη συμπεριφορά, αλλά να μάθουμε να τη διαβάζουμε, να βλέπουμε τα σημάδια πριν γίνει κάτι,
να σεβόμαστε τα όριά του και να του δίνουμε χώρο και ασφάλεια, ειδικά όταν υπάρχουν παιδιά γύρω.

Με ενημέρωση, υπομονή, σωστή εκπαίδευση και λίγη παραπάνω καλοσύνη, μπορούμε να προλάβουμε τα περισσότερα περιστατικά και το πιο σημαντικό, να χτίσουμε μια σχέση εμπιστοσύνης.
Μια σχέση που κάνει τον σκύλο να νιώθει ασφαλής… και τον άνθρωπο να νιώθει ότι καταλαβαίνει πραγματικά τον φίλο του.

Πώς θα αντιληφθούμε την επιθετική συμποριφορά ενός σκύλου;

Για να προλάβουμε την επιθετική συμπεριφορά, χρειάζεται να παρατηρούμε τη γλώσσα του σώματος του σκύλου μας. Τα αυτιά, η ουρά, το βλέμμα, η στάση του σώματος και η αναπνοή μάς δίνουν πολύτιμες πληροφορίες. 

Ένας σκύλος που στρεσάρεται μπορεί να λαχανιάζει χωρίς να σημαίνει ότι ζεσταίνεται, να αποφεύγει το βλέμμα, να γλείφει συχνά τη μουσούδα του, να χασμουριέται και να γυρίζει το κεφάλι. Μερικές φορές, ένας σκύλος ξαπλώνει ανάσκελα στο πλάι και φαίνεται ότι θέλει χάδια, αλλά συχνά αυτή η στάση είναι αμυντική και σημαίνει ότι νιώθει ευάλωτος και δε θέλει να σου κάνει κακό. Αν όμως συνεχίσουμε να τον πιέζουμε ή να τον αγγίζουμε εκεί που δεν νιώθει άνετα, μπορεί να αντιδράσει για να προστατευτεί.  

Άλλα σημάδια δυσφορίας ή έντασης μπορεί να είναι όταν χαμηλώνει τα αυτιά του, σκληραίνει το βλέμμα του, παγώνει, σφίγγει το σώμα του, μαζεύει την ουρά του, απομακρύνεται ή κρύβεται. Μερικές φορές μπορεί να τινάζει το σώμα του, να σηκώνει ελαφρά το χείλος ή να βγάζει ένα χαμηλό γρύλισμα. 

Όταν παρατηρούμε τέτοια σημάδια, του δίνουμε χώρο, απομακρύνουμε ό,τι τον πιέζει πολλές φορές, άθελά μας, μπορεί να είμαστε κι εμείς οι ίδιοι και του προσφέρουμε ηρεμία και ασφάλεια, χωρίς φωνές και χωρίς τιμωρία

Πώς μαθαίνουμε στα παιδάκια να προσεγγίζουν έναν σκύλο με σεβασμό και ασφάλεια; 

Τα παιδιά χρειάζονται ξεκάθαρους αλλά ήπιους κανόνες όταν γνωρίζουν έναν σκύλο.
Τους εξηγούμε ότι ο σκύλος δεν είναι παιχνίδι, αλλά ένα πλάσμα με συναισθήματα και όρια, όπως κι εμείς.

Δεν τρέχουμε προς τον σκύλο και δεν τον αγκαλιάζουμε σφιχτά.
Δεν τον τραβάμε από τα αυτιά, την ουρά ή το τρίχωμα.
Πρώτα ρωτάμε πάντα τον κηδεμόνα του αν μπορούμε να τον χαϊδέψουμε.

Όταν μας δοθεί άδεια, στεκόμαστε ήρεμα στο πλάι και αφήνουμε τον σκύλο να μας πλησιάσει με τον δικό του ρυθμό.
Του δίνουμε χρόνο να μας μυρίσει και απλώνουμε το χέρι μας χαμηλά και απαλά, χωρίς απότομες κινήσεις.

Χαϊδεύουμε τρυφερά στο πλάι του σώματος ή στο στήθος και αποφεύγουμε να απλώνουμε το χέρι μας πάνω από το κεφάλι του.
Παρατηρούμε πάντα πώς νιώθει. Αν δηλαδή το σκυλάκι απομακρυνθεί, αν παγώσει ή δείχνει άβολα, τον αφήνουμε ήσυχο. Αυτό είναι ο τρόπος του να μας πει «χρειάζομαι λίγο χώρο».

Μαθαίνουμε επίσης στα παιδιά να σέβονται τον σκύλο όταν τρώει, κοιμάται ή ξεκουράζεται και να μην τον ενοχλούν όταν θέλει ησυχία.
Τους εξηγούμε ότι το «όχι» του σκύλου είναι σημαντικό και αξίζει να το ακούμε, ακόμα κι αν δεν συνοδεύεται από γρύλισμα.

Με σεβασμό, υπομονή και ήρεμη καθοδήγηση, τα παιδιά μαθαίνουν να συνυπάρχουν με τους σκύλους με ασφάλεια, κατανόηση και αγάπη..